Στο βιογραφικό τους οι "No Clear Mind" εξηγούν την προέλευση του ονόματος που επέλεξαν ως «μια εγκεφαλική κατάσταση που παρατηρείται σε μια ομάδα ατόμων όταν το πλήθος ιδεών που δημιουργούνται στο εσωτερικό της, υπερβαίνει τις όποιες συλλογικές δυνατότητες επεξεργασίας κι εκτέλεσης. Συχνά συνοδεύεται από αδυναμία πραγματοποίησης έως και απλών καθημερινών δραστηριοτήτων λόγω μιας αέναης έλξης προς το καινούργιο».



Εντάξει, ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω το κείμενο, πόσο μάλλον να απομνημονεύσω ό,τι διάβασα. Δεν πειράζει όμως. 

Αυτό που απομνημόνευσα για τα καλά, είναι η εξαιρετική και πολύ ποιοτική μουσική τους. 

Ειλικρινά είμαι εντυπωσιασμένος. 

Όποιος αγαπά τους Pink Floyd, και γενικότερα τις επιρροές των 70s δεν μπορεί να προσπεράσει.



Ελληνόπουλα είναι.
Οι εξής:

Βασίλης Ντοκάκης (φωνή, κιθάρες, πιάνο, programming)
Λευτέρης Βολάνης (φωνή, κιθάρες)
Κώστας Χαλιώτης (τύμπανα)
Δημήτρης Παγίδας (πιάνο, συνθεσάϊζερ)
Μπάμπης Θεοχάρης (μπάσο)




Πάρτε ένα δείγμα και ψάξτε για περισσότερα.
Το αξίζουν.

Facebook: https://www.facebook.com/NoClearMind

last.fm: http://www.last.fm/music/No+Clear+Mind

Νικόστρατος ονομαζόταν ο γιος της Ωραίας Ελένης και του Μενέλαου.

Το όνομα αυτό δόθηκε και στον πελεκάνο της ομώνυμης γαλλικής ταινίας του σκηνοθέτη Ολιβιέ Ορλέ. 




Η ταινία γυρίστηκε στην Μήλο και τη Σίφνο.













Την καταπληκτική μουσική της ταινίας έγραψε ο εξαιρετικός, δικός μας, Παναγιώτης Καλατζόπουλος.




Ένα ωραιότατο μουσικό κομμάτι είναι και το ακόλουθο, βασισμένο σε κρητικό (ριζίτικο) μοτίβο. 

Λύρα στο πιο πάνω κομμάτι παίζει η Γεωργία Νταγάκη. Νομίζω ότι η καλή μουσικός αξίζει την προσοχή μας.

Εδώ, σε ένα απόσπασμα του Ερωτόκριτου, όπου παίζει λύρα και τραγουδά:

http://www.youtube.com/watch?v=YfJ314S0LGc

H Symphonie Cinétique – The Poetry of Motion, είναι ένα σύνολο κατασκευών που μπορεί και κινείται και καταφέρνει να προσδώσει ζωή στη συνέργεια μουσικής και μηχανικής κίνησης στο χώρο.

Η σύλληψη της ιδέας και η τελική εφαρμογή της κατασκευής ανήκει στον Ισλανδό μουσικό Ólafur Arnalds και τον Γερμανό δημιουργό Joachim Sauter. 



Ο συνθέτης προσπαθεί να οραματιστεί την κίνηση και να την μεταφράσει σε ήχο και ο μηχανικός προσπαθεί να μεταφράσει τον ήχο σε στιγμές.

Στην ουσία πρόκειται για μια ομάδα πέντε ξεχωριστών κατασκευών, κάθε μια με την σημασία της και τον ρόλο της αναφορικά με το τελικό αποτέλεσμα.

Αναφέρει στο βίντεο ο καλός μουσικός: "Υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο στο να προσπαθείς να γράψεις μουσική, ώστε να αποτελέσει έρεισμα για την δημιουργία χορού, όχι από ανθρώπους όμως. Και γνωρίζω ότι αυτό που δημιουργήσαμε λειτουργεί μόνο σε αυτό το χώρο και μόνο για ελάχιστο χρόνο. Δεν με πειράζει όμως. Κερδίσαμε τη στιγμή".

Το τελικό αποτέλεσμα απλά συγκλονιστικό.

Δείτε εδώ: https://vimeo.com/70897666

Μας κλέψαν την Μισιρλού.

Τους κλέβουμε το Libertango.

Και το παίζουμε με μπουζούκι!

O κ. Γιώργος Γεωργόπουλος, για την ακρίβεια...

"I would prefer not to".

Τι φράση! 

Αινιγματική, ανεξήγητη και μυστηριώδης. Όπως και ο τραγικός ήρωας - ήρωας της παθητικής αντίστασης - του διηγήματος που θα σας εξηγήσω γι'αυτό.




"Θα προτιμούσα όχι", μεταφράστηκε στο ελληνικό κείμενο η μόνιμη επωδός του Μπάρτλμπυ, του γραφέα του ομώνυμου διηγήματος του μεγάλου Herman Melville. 



Ίσως ο Μπάρτλεμπυ να συνιστά τον πρώτο ακτιβιστή των Ηνωμένων Πολιτειών. 



Σίγουρα, το μικρό διήγημα έμελλε να σημαδέψει την παγκόσμια λογοτεχνική αλλά και φιλοσοφική κοινότητα.


Όμως, ο Melville δεν χαίρει εκτιμήσεως, παγκοσμίως, μόνο για τον Μπάρτλεμπυ. Είναι ο συγγραφέας του επίσης εξαιρετικού Moby Dick, για να καταλαβαινόμαστε. 



Με αυτό το βιβλίο έγινε γνωστός σε όλο τον κόσμο, αν και σχετική δημοσιότητα είχε αποκτήσει, στην Αμερική, και με προηγούμενα έργα του.

Κι όμως, ο συγγραφέας των αριστουργημάτων Moby Dick, White Jacket, Bartleby, the Scrivener, Billy Budd, Typee κ.α., πέθανε ξεχασμένος.


Και μόλις τον 20ο αιώνα "επανεμφανίστηκε" και έλαβε την αναγνώριση που του αξίζει.

Ο Melville πέθανε, σαν σήμερα, 1η Αυγούστου του 1891.

Ξημερώνει Αύγουστος.



Ο Ελύτης έγραψε:

Αύγουστε μήνα και Θεέ σε σένα ορκιζόμαστε
πάλι του χρόνου να μας βρεις στο βράχο να φιλιόμαστε.


Ο Καβάφης έγραψε:

Θάθελα αυτήν την μνήμη να την πω...
Μα έτσι εσβύσθη πια... σαν τίποτε δεν απομένει —
γιατί μακρυά, στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια κείται.
Δέρμα σαν καμωμένο από ιασεμί...
Εκείνη του Aυγούστου — Aύγουστος ήταν; — η βραδυά...
Μόλις θυμούμαι πια τα μάτια· ήσαν, θαρρώ, μαβιά...
A ναι, μαβιά· ένα σαπφείρινο μαβί. 

Σαν ξημερώνει επάνω σου πρωί αυγουστιάτικο
την ατμόσφαιρά σου περνά σφρίγος απ’ την ζωή των˙
και κάποτ’ αιθερία εφηβική μορφή,
αόριστη, με διάβα γρήγορο,
επάνω από τους λόφους σου περνά.


Ο Καββαδίας έγραψε:

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό
και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι
Αύγουστος ήτανε - δεν ήτανε θαρρώ,
τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι


Ο Μικρούτσικος μελοποίησε:

Ο Παπάζογλου τραγούδησε:

O Van Gogh ζωγράφισε:

                    Vase with Twelve Sunflowers, Arles, August 1888

Κι εγώ ακούω "August Moon" από τους Dylan In The Movies:

Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους τοπιογράφους όλων των εποχών. Όχι, άδικα. Προσωπικά, γοητεύομαι ιδιαίτερα από αυτή τη φαινομενική ασάφεια του πινέλου, που οδηγεί σε εικόνες που δεν διαβάζονται άμεσα. 





Εικόνες θέλουν τον χρόνο τους για να τις εξηγήσεις, στον εαυτό σου. Ορίστε αυτή που προτιμώ.



Δεν θέλω να γράψω πολλά.

Μόνο για την ιδιαίτερη εκτίμηση που διατηρώ για τον  μεγάλο J.M.W. Turner.

Self portrait, circa 1799

Ακόμη μερικά, αγαπημένα, έργα του. Τίτλους δεν αναφέρω. Βάλτε εσείς, δικούς σας, αν θέλετε.

Comfortably numb, Pink Floyd, 1979.






H λίστα του περιοδικού Rolling Stone με τα "500 σημαντικότερα τραγούδια όλων των εποχών" το κατέταξε στη θέση 314. Ντροπή!...



Εγώ διαφωνώ έντονα!  Όπως και οι ακροατές του BBC Radio που το κατέταξαν πέμπτο, σε αντίστοιχη λίστα.



To εκπληκτικό Comfortably numb των Pink Floyd είναι ένα τραγούδι που σημάδεψε μια εποχή. 





Διαθέτει, ίσως τα ωραιότερα σολαρίσματα ηλεκτρικής κιθάρας, από τον David Gilmour.




Tο ξέρω ότι το ξέρετε. 
Αλλά, ποιος κουράζεται να το ακούει άλλη μια φορά;

Σε προηγούμενη ανάρτηση (Typography is Art) υπήρχε ένα φιλμάκι με εισαγωγική μουσική από τον Claude Debussy. Είναι το "Clair de lune" που μεταφράζεται σε "Φως της σελήνης", ή λυρικότερα, φεγγαρόφωτο.

Το "φεγγαρόφωτο" ξεκίνησε ως ποίημα του Γάλλου ποιητή Paul Verlaine. 




Αυτό είναι:

Δύο μεγάλοι κλασικοί συνθέτες εμπνεύστηκαν από αυτό. Πρώτα, ο Claude Debussy και κατόπιν ο Gabriel Faure.

Ο πρώτος εμπνεύστηκε από τους στίχους και έγραψε μουσική. Ο δεύτερος τους μελοποίησε.

Εδώ είναι η ωραιότατη μελωδία του Debussy:

Κι εδώ, οι μελοποιημένοι στίχοι, από τον Faure:

H μελωδία του Debussy έχει χρησιμοποιηθεί σε πάρα,πάρα πολλές διαφημίσεις, trailers ταινιών και ταινίες. Μια ιδιαίτερα προσεγμένη, ήταν κι αυτή, με την Nicole Kidman:

Η χρήση της τυπογραφίας.
Και η χρήση της, από το χαρτί στην οθόνη.

Η λειτουργία του γράμματος, του κειμένου, ως εικαστική παρέμβαση.

Τίποτε δεν είναι απλό, και ένα γράμμα, μια γραμματοσειρά, μπορεί να διαφοροποιήσει δραματικά το τελικό αποτέλεσμα.



Ατέλειωτες δυνατότητες που περιορίζονται μόνο από την δυναμική του σχεδιαστή. Με τα γράμματα γράφεις, ζωγραφίζεις, δημιουργείς...








Σε όσους ασχολήθηκαν επαγγελματικά, είναι γνωστές οι δυνατότητες, οι κόποι, οι προβληματισμοί και η χαρά του τελικού αποτελέσματος που ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας.







Για όλα, έτσι κι για την τυπογραφία, υπάρχει ο αντίλογος, φυσικά...




Δείτε ένα πολύ ωραίο φιλμάκι, για την χρήση της τυπογραφίας στο χαρτί και στην οθόνη.

Θα χρειαστώ να πάμε στο Vimeo: https://vimeo.com/69375692